*आजची पिढी आणि मुले*
अमरावतीच्या शाम नगरमध्ये राहणाऱ्या ६२ वर्षांच्या 'सुलोचनाबाई' एक निवृत्त शिक्षिका होत्या. पाच वर्षांपूर्वी पतीच्या निधनानंतर त्या आपल्या २BHK च्या छोट्या पण सुंदर घरात एकट्याच राहायच्या. त्यांची एकुलती एक लाडकी लेक, 'स्नेहा' पुण्यात एका मोठ्या कंपनीत इंजिनिअर असलेल्या मुलाशी लग्न करून सुखात राहत होती. सुलोचनाबाईंची पेन्शन आणि हे स्वतःचे घर, हाच त्यांच्या म्हातारपणाचा एकमेव आधार आणि स्वाभिमान होता. दिवाळीच्या सुट्टीत स्नेहा, तिचा नवरा (अविनाश) आणि दोन मुले अमरावतीला आईकडे राहायला आले. सुलोचनाबाईंनी लेकीसाठी स्वतःच्या हाताने चकल्या, लाडू बनवले होते. घर नातवांच्या आवाजाने गजबजून गेले होते. तो स्वार्थाचा प्रसंग आणि म्हातारपणाची किंमत: सुट्टी संपायच्या आदल्या रात्री सर्वजण हॉलमध्ये बसले होते. बोलता बोलता स्नेहा अचानक म्हणाली, "आई, तू इथे अमरावतीत एकटीच राहतेस. तुझं वय झालंय. पुण्यात आमच्या घराचा हप्ता खूप वाढलाय आणि मुलांच्या शाळेचा खर्चही परवडत नाहीये. आमचं असं म्हणणं होतं की, तू हे अमरावतीचं घर माझ्या नावावर करून दे. आपण हे घर विकून टाकू. त्यातून जे ४०-४५ लाख येतील, ...
